Οι φοίνικες λικνίζονται σε ένα δροσερό ωκεάνιο αεράκι. Η λευκή άμμος και τα γαλάζια νερά λαμπυρίζουν σαγηνευτικά κάτω από τον τροπικό ήλιο. Παραδοσιακά dhows πλέουν αργά, κινούμενα από τα άσπρα πανιά τους, ενώ οι ψαράδες Σουαχίλι ρίχνουν τα δίχτυα τους κάτω από μια λαμπερή κόκκινη ανατολή.
Το Σααντάνι είναι το σημείο όπου η παραλία συναντά την άγρια φύση. Το μόνο καταφύγιο άγριας ζωής στην Ανατολική Αφρική που διαθέτει παραλία στον Ινδικό Ωκεανό, διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά που κάνουν την τροπική ακτογραμμή και τα νησιά της Τανζανίας τόσο δημοφιλή στους Ευρωπαίους λάτρεις του ήλιου. Ωστόσο, είναι επίσης το μόνο μέρος όπου αυτές οι αδρανείς ώρες ηλιοθεραπείας μπορεί να διακοπούν από έναν ελέφαντα που περπατάει ή ένα λιοντάρι που έρχεται να πιει νερό από την κοντινή πηγή!
Προστατευόμενο ως καταφύγιο θηραμάτων από τη δεκαετία του 1960, το Saadani χαρακτηρίστηκε ως εθνικό πάρκο το 2002, όταν επεκτάθηκε ώστε να καλύπτει διπλάσια έκταση από την προηγούμενη. Το καταφύγιο υπέφερε πολύ από τη λαθροθηρία πριν από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί μια αξιοσημείωτη ανάκαμψη, λόγω μιας συντονισμένης καταστολής των λαθροθηρών, με βάση την ενσωμάτωση των γειτονικών χωριών στην προσπάθεια διατήρησης.
Σήμερα, μια εκπληκτικά μεγάλη ποικιλία βοσκών και πρωτευόντων θηλαστικών παρατηρείται σε περιπάτους και κυνηγετικές διαδρομές, μεταξύ των οποίων καμηλοπάρδαλη, βουβάλι, φακόχοιρος, κοινός υδρόβιος χελωνάς, καλαμώνας, αντιλόπη της Αφρικής, γκνου, κόκκινος νάικερ, μεγάλος κούντου, ελάφι, σαμπούκος αντιλόπης, κίτρινος μπαμπουίνος και βερβετός πίθηκος. Αγέλες έως και 30 ελεφάντων συναντώνται με αυξανόμενη συχνότητα και αρκετές αγέλες λιονταριών κατοικούν, μαζί με λεοπάρδαλη, κηλιδωτή ύαινα και μαυρόπτερο τσακάλι. Οι εκδρομές με βάρκα στον ποταμό Γουάμι, που πλαισιώνεται από μαγκρόβια εδάφη, συνοδεύονται από υψηλές πιθανότητες να παρατηρηθούν ιπποπόταμοι, κροκόδειλοι και μια ποικιλία θαλάσσιων και ποτάμιων πτηνών, συμπεριλαμβανομένου του μαγκρόβιου αλκυόνας και του μικρότερου φλαμίνγκο, ενώ οι παραλίες αποτελούν μία από τις τελευταίες μεγάλες τοποθεσίες αναπαραγωγής πράσινων χελωνών στην ηπειρωτική Τανζανία.
